Środki owadobójcze > O firmie Pop Vriend Seeds

Środki owadobójcze w uprawie pszenicy ozimej

Pszenica ozima, ze względu na długi cykl rozwojowy, jest szczególnie narażona na atak owadów. Szkodniki mogą uszkadzać siewki, liście, źdźbła oraz kłosy, powodując straty zarówno ilościowe, jak i jakościowe. Część z nich jest groźna także jako wektory chorób wirusowych, co dodatkowo zwiększa znaczenie ochrony insektycydowej. Skuteczne zabezpieczenie łanu wymaga połączenia metod profilaktycznych i interwencyjnych, z uwzględnieniem rotacji substancji czynnych.

Najczęstsze szkodniki pszenicy ozimej

• Mszyce (Aphididae) – mszyca zbożowa (Sitobion avenae) i mszyca czeremchowo-zbożowa (Rhopalosiphum padi) wysysają soki z liści i kłosów, powodując żółknięcie i osłabienie roślin. Są głównymi wektorami wirusa żółtej karłowatości jęczmienia (BYDV).
• Ploniarka zbożówka (Oscinella frit) – larwy wgryzają się w źdźbła młodych roślin, niszcząc stożki wzrostu i prowadząc do zamierania siewek.
• Skrzypionki (Oulema spp.) – chrząszcze i larwy wygryzają charakterystyczne podłużne „okienka” w liściach, co ogranicza fotosyntezę i osłabia wzrost pszenicy.
• Pluskwiaki zbożowe (Eurygaster i Aelia spp.) – wysysają soki z kłosów i ziarniaków, powodując deformacje, spadek masy tysiąca ziaren i obniżenie jakości wypiekowej.
• Łokaś garbatek (Zabrus tenebrioides) – chrząszcz, którego larwy uszkadzają system korzeniowy, a dorosłe osobniki zjadają liście, przyczyniając się do przerzedzenia łanu.
• Drutowce i pędraki – larwy chrabąszczy i sprężykowatych uszkadzają korzenie i podstawę źdźbła, powodując więdnięcie i zamieranie roślin.
• Wciornastki (Thripidae) – wysysają soki z liści i kłosów, dodatkowo mogą przenosić wirusy.

Środki owadobójcze i substancje czynne

Ochrona insektycydowa pszenicy ozimej opiera się na stosowaniu środków kontaktowych, żołądkowych i systemicznych. Najczęściej wykorzystywane substancje czynne to:

• Pyretroidy (lambda-cyhalotryna, deltametryna, cypermetryna, alfa-cypermetryna) – działają szybko i skutecznie przeciw mszycom, skrzypionkom i pluskwiakom. Mają jednak krótki okres działania i przy częstym stosowaniu może rozwijać się odporność.
• Acetamipryd – neonikotynoid o działaniu systemicznym, skuteczny przeciw mszycom, wciornastkom i pluskwiakom. Ogranicza także ryzyko przenoszenia wirusów.
• Tiametoksam, imidaklopryd – stosowane głównie jako zaprawy nasienne, chronią rośliny w początkowych fazach przed ploniarką i mszycami.
• Spinosad – środek biologiczny o działaniu kontaktowym i żołądkowym, ogranicza populację skrzypionek i niektórych larw owadów gryzących.
• Preparaty biologiczne – na bazie grzybów entomopatogenicznych, takich jak Beauveria bassiana czy Metarhizium anisopliae, wspierają ochronę w systemach ekologicznych i integrowanych.

Profilaktyka i integrowana ochrona

• Płodozmian – ogranicza rozwój szkodników glebowych, m.in. łokasia garbatka i drutowców.
• Zaprawianie nasion – skutecznie chroni siewki przed ploniarką i mszycami w początkowych fazach wzrostu.
• Monitoring plantacji – żółte naczynia i pułapki feromonowe pozwalają wykrywać naloty mszyc i skrzypionek.
• Terminowy siew – unikanie zbyt wczesnych siewów ogranicza ryzyko masowego nalotu mszyc i infekcji wirusowych.
• Naturalni wrogowie – biedronki, bzygi i złotooki ograniczają populacje mszyc; wspieranie ich obecności pomaga w biologicznej ochronie.
• Rotacja substancji czynnych – stosowanie preparatów z różnych grup chemicznych zmniejsza ryzyko powstawania odporności owadów.

Skuteczna ochrona pszenicy ozimej przed szkodnikami wymaga systematycznych lustracji i stosowania środków w optymalnym momencie, kiedy szkodnik jest najbardziej wrażliwy. Kluczowe znaczenie ma ochrona przed mszycami – wektorami wirusów, a także przed skrzypionkami i pluskwiakami, które bezpośrednio redukują powierzchnię asymilacyjną i jakość ziarna. Łącząc metody agrotechniczne, biologiczne i chemiczne, można uzyskać wysoki, zdrowy plon, spełniający wymagania przemysłu spożywczego, paszowego i przetwórczego.